Effe fietsen – The world on a bike

De tijd gaat enorm snel. Het lijkt nog gisteren dat we in Hoi-An als toerist verbleven, maar we zijn inmiddels alweer ruim 100 km, een aantal mooie dagen en weer een hele regendag verder en in Hue.

In Hoi-An zijn we echte toeristen geweest. We hebben veel galerietjes bezocht en een mooi lakwerkschilderij (lak op hout) gekocht. Er staat een fiets op en tafereeltjes die we op onze reis zijn tegengekomen: een visser die zijn net uitwerpt, een symbool van minderheden, een rijstkom, regen.. Een mooie herinnering dachten we. We hebben een excursie gemaakt naar My Son, waar ruines uit de Champa-cultuur bewaard zijn gebleven. Een oorspronkelijk uit India afkomstige Hindoe-cultuur, die de Khmercultuur weer heeft beinvloed, waar we in Angkhor Wat zoveel van gezien hebben. Hierdoor wordt de culturele erfenis van het gebied waar we doorheen fietsen steeds meer gevuld. Bij een zeer historisch bewuste galeriehouder hebben we een sculptuur van zandsteen gekocht van een zogenaamde Linga en Yoni (het mannelijke en vrouwelijke element weergevend). Dit moet een centrale plaats in onze tuin krijgen, want een linga staat altijd op een centrale plaats in de tempel. Wij hebben weliswaar geen tempel, maar het mannelijke en vrouwelijke element op deze Champa-wijze weergegeven spreekt ons aan en is daarmee ook weer een mooie herinnering. Dan heb ik mooie kleren in zijde laten maken. Ik heb weliswaar voornemens om mijn naailessen weer op te pakken, maar kon de verleiding niet weerstaan in plaats van de zijden stof te kopen het maar meteen te laten maken. Kost voor Nederlandse begrippen bijna niets en ze maken het heel mooi en snel. Al deze aankopen zijn maandag de 16e februari verscheept richting Rotterdam en komen over ongeveer 40 dagen daar aan. Dan zijn we al weer terug…

Een dagje strand hoorde ook nog bij Hoi-An. Er hing een sluierbewolking, waardoor we niet onder de parasol hoefden. Pal in de zon is het ook op het strand echt niet uit te houden. Lui op een ligstoel, boekje erbij en koffie, een biertje en eten bezorgd op een tafeltje naast de stoel. Weer eens wat anders dan uitdagende en inspannende fietstochten en ook leuk..

En dan nu Hue. Doorweekt en in de stromende regen kwamen we hier gisteren aan. Het hotel, dat we in onze Rough Guide hadden uitgezocht bleek vol, maar een vriendelijke Engels sprekende jongeman bracht ons naar de andere vestiging, aan de overkant in het steegje, waar we nu gelukkige bewoners zijn van een ‘ penthouse’. Een grote, eenvoudig ingerichte kamer met internet computer, ramen rondom en eigen balkon, uitkijkend op de bergen in de verte en de stad beneden ons. Hue is een zeer Franse stad, waar we vandaag de citadel hebben bezocht. Waar ons nog koningsgraven, mooie tuinen en een museum wachten en waar we dus nog wel een paar dagen verblijven. Ons ticket wordt omgezet van Saigon naar Hanoi. Dat betekent, dat we nu definitief besloten hebben om vanuit Hue verder naar het noorden te gaan. De weg waarlangs zijn we nog aan het uitzoeken. Het blijft een reis met verrassingen.

Eveline

Het lakschilderij

De lingayoni

De galeriehouders

Klaar voor verzending

Eveline past haar nieuwe au dai. De kleermaker moest er nog eens bij komen en die kwam natuurlijk, van op de hoek, op de brommer.

Hoi An, centrum van de lampionkunst, by night

Excursie naar My Son, een tempelcomplex uit de Cham cultuur. O.l.v. een zeer gemotiveerde gids. "Let me introduce myself. My name is ZOO, Spell D U O N G, so: ZOO!"

Een dagje strand

Beeldengroep in Danang

Bij mooi weer verre panorama’s, ons uitzicht tijdens onze rit naar Hue

Beelden uit de citadel van Hue

Veroverd Amerikaans oorlogstuig

Eveline blogt in ons penthouse

There are very many Vietnamese. And very many of them are on the road. It is the rule that the biggest one has the most rights. So as a cyclist you’re very much down in the hierarchy. Then all drivers, motorbikes included, are crazy with their horns. They blow it all the time. Many of them have installed special horns, with various sound patterns. As long as it is louder and lasts longer. Vietnamese road users tend not to look over their shoulders, they just listen. If there is no horn, then they just go. The result is very busy roads and an cacophony of blasting horns. All day, as long as you are on the road. It makes you absolutely crazy. They blow the horn when it’s necessary, but also when we don’t see any reason. They just want to make noise, and much of it too. And if you make a stop for a coffee, they play the music so loud that you have to scream your order. It never stops. No quiet moment possible.

If you like a nice and quiet cycle tour, don’t come to Vietnam.

General:

– Distance 1030 kms. From Saigon QL 1, then QL 20 to Dalat. From Dalat via Nam Bahn to QL 27, to reach rt 14, the HO Chi Minh road at Buon Ma Thuot. Follow this north as far as Than My, there take the 14B and head for Danang or Hoi An.

– very hilly, up an down all the time, total vertical meters (climbing) app 7600.

– Scenic only between Dalat and Buon Ma Thuot and north of Pleiku. Between BMT and Pleiku boring, but historic because of the battlefields of the American war. You don’t see any of it but for a number of war-cemetries.

– road conditions are just reaonable. Well cyclable all the way, but many parts are just good, many bad and some very bad. Only north of Plei Kan there is new and smooth asphalt (app. 250 kms)

– Headwind, the wind seems to be north to east all the time during this season. Sometimes a real nuisance. Might be better to cycle the opposite direction during this time of year.

– Between Saigon and Dalat and between Buon Ma Thuot and Pleiku the road is very busy and very noisy. Experienced Vietnam-cyclists know: Vietnamese drivers often drive very irresponsibly and very dangerously and the constant hornblasting is utterly annoying. A national treatment by some good shrinks is what seems neccesary. If not for them, then for me after some days in this traffic.

– maps. We used the blue covered atlas, a very detailed map-book, edition 2006, VND 170,000. Next to that we had a yellow and green Travelmap, scale 1 : 1.250.000, 2009 edition, VND 17,000. This one is yearly updated and also very useful. Annoying and confusing is that they, and the very accurate milestones along the road, very often use different names for the same places.

Details:

(in all the places mentioned there is accommodation and there is more in some other places)

– Saigon – Dau Giay, QL 1, 60 kms. We bussed this, since we didn’t want to cycle in crazy Saigon so far.

– to Madagui on QL 20. 84 kms. Annoyingly busy road. Climbing (no data on vm).

– to Di Linh. Alt. 846, 1010 vm (vertical meters climbing), dist. 71 kms. Noisy again. Scenic.

– to Dalat. Alt. 1500, 760 vm, dist. 80 kms. Nice, but noisy and busy still. If you take the right fork (Mimosa road) some 20 kms before Dalat it’ll be very quiet and scenic.

– to Krong No. Alt. 506, 853 vm, dist. 110 kms. Leave Dalat for Nam Ban (Elephant Waterfalls), a pass, beautiful downhill on small good road. After Nam Ban take the road to the right via Phi To to get on rt. 27 at Ngoc Son. Then north, over 2 passes (1345 and 1010 alt.). The last 30 kms very bad road, spoiling a steep 8 kms descent, very scenic.

– to Liem Som (Lak lake). Alt. 436, 300 vm, dist. 39 kms. Scenic, bad road.

– to Buon Ma Thuot, on the HCM trail. Alt. 489, 300 vm, dist. 52 kms. Scenic and bad road in the beginning. Near BMT much traffic again.

– to Ea’drang. Alt 800, 632 vm, dist. 80 kms. Not scenic at all. Terribly busy and noisy. Witnessed a head on collisision between motorcycle and truck. Bus drivers are gamblers, overtaking and using the left lane without having any view on oncoming traffic. They are absolutely irresponsable and horn-crazy.

In Ea’drang there are 2 Nha Nghi’s and one Nha Tro. None of them wanted to take us in, so we ended up in a homestay. Very nice people, we are very thankful. But still we don’t know why they didn’t want us.

– to Pleiku. Alt. 738, 677 vm, dist. 104 kms. Not scenic at all. Along the way we met Bjorn Svenson again.

– to Kon Tum. Alt. 544, 328 vm, dist. 47 kms. Much more quiet and more scenic.

– to Plei Kan (Ngoc Hoi). Alt. 669, 500 vm, dist. 62 kms. Quiet and scenic. From here very good new road.

– to Dak Glei. Alt. 718, 567 vm, dist. 55 kms. Quiet and scenic.

– to Kham Duc. Alt. 381, 869 vm, dist. 57 kms. Two passes, 1030 and 1110 alt. Quiet and scenic.

– to Thahn My. Alt. 46, 307 vm, dist. 57 kms. Very beautiful and absolutely quiet and remote. Drizzle all day. Hardly any shops are drinkstalls along the way.

– to Hoi An. Alt. sea-level, 223 vm, dist. 76 kms. Leave rt. 14 and take a right on rt. 14B. Very nice route. In Ai Nghia we went right for Hoi An, for Danang go straight on.

Hoi An is een historisch havenstadje. Het beleefde zijn gouden eeuw gelijktijdig met de onze. Het stadje is in alle oorlogen wonder boven wonder ongeschonden gebleven. Het resultaat is een aantal straatjes aan de rivier, vlakbij de zee, met heel oude winkel-, zaken- en woonhuizen, waarvan de meesten in goede staat verkeren en nu een bestemming hebben als winkel ,restaurant, galerie, museum o.i.d. In de voordeuren van een van de panden vonden we nog groot uitgesneden het embleem van de Vereenigde Oostindische Compagnie. We zijn dus zeker niet de eerste Nederlanders hier.

Het is nogal een toeristische trekpleister, drukbezocht, maar toch on-Vietnamees rustig en kalm. Er heerst een heel aangename sfeer, goed toeven hier. Wij zijn ook heel aardig in een knap hotelletje terecht gekomen. We hebben onszelf de eerste dag al meteen nuttig gemaakt door een nieuw versiersel voor ons huis te kopen. We blijven hier nog even rondhangen.

Een aardige ontvangst in onze kamer

Dit werk, een lak-schilderij, zal een van onze wanden gaan sieren. We vonden het toepasselijk.

Op dit ogenblik zijn we in Kon Tum, een stad aan de Ho Chi Min trail of -highway. Over die weg is in toeristische gidsjes e.d. welhaast niets bekend. De verbinding is nog niet helemaal gereed. In elke plaats waar we verblijven zoeken we daarom uit waar er een volgende accommodatie is. Voor fietsers belangrijk, want nog maar even enkele tientallen kms erbij doen zit er op een gegeven moment niet meer in. Zo zouden we tussen Buon Ma Thuot en Pleiku verblijven in Ea’drang, na 80 kms. Er waren daar 2 Nha Ngni’s, dwz guesthouses. Om ons onduidelijke redenen wilden die ons niet opnemen. Er was ook een Nha Tro, maar die mogen alleen Vietnamezen opnemen. Ze durfden ons niet binnen te laten, afraid of the police!

Tijdens de zoektocht was een negentienjarig meisje op een brommer zich om ons gaan bekommeren. Tenslotte heeft ze haar moeder gebeld en toen ons uitgenodigd bij haar in huis te komen. We hebben nog overwogen om toch maar te proberen een bus te nemen, maar we vonden het ook wel een prikkelend idee. Dus wij achter haar aan en 8 km verder reden we de koffiestruiken in en daar was haar huis: een houten hut van ca. 7×7 mtr. Het toilet was een zeildoeken hokje meteen gat in de grond waarover ongeschaafde planken lagen, de wasruimte een met planken en zeildoek afgeschermde ruimte aan de achterkant, met een ton en een pannetje, losliggende planken op de grond, geen afvoer o.i.d. Binnen was het overvol, maar brandschoon. Het gezin, vader, moeder, 5 dochters en een afwezige zoon die in Bangkok studeert, was keurg gekleed en zeer beschaafd. Vader werkt in de prostestantse kerk. Ze waren erg prostestants, dat vertelde meoder meteen toen we binnenkwamen en voor het eten werd er ook gebeden. We werden heel erg vrij gelaten, we hebben geslapen in het bed van de meisjes. Zij sliepen op de grond. Daar doen ze alles op, die was ook brandschoon. Hele lieve, beleefde, aardige mensen. We hopen nog contact met ze te hebben.

Het huis

Aan tafel