Effe fietsen – The world on a bike

Ik had al eerder gemeld hoe enthousiast ik was over onze Marathon XR banden van Schwalbe. Die zouden niet kapot kunnen, ondoordoordringbaar zijn en meer dan 15000 kms mee gaan. In China had ik de eerste lekke band. Ik was geschokt, maar realiseerde me dat er al ca. 9000 kms mee gereden was en dat dat eigenlijk niet slecht is. Maar mijn vertrouwen was geschokt. Na de reparatie heeft de achterband er nooit meer goed opgelegen, er zat een hupje in. Achteraf denk ik dat ik met mijn handpompje de band nooit zo hard heb opgepompt dat hij overal goed in de velg is geschoten. In ieder geval ontdekte ik in Zuid-Vietnam dat het rubber aan een zijkant van de band aan de buitenzijde wat open breekt en dat de band met een behoorlijke slinger op de velg lag. Ik heb toen de voor- en achterband gewisseld, zodat de verzwakte band voor minder druk krijgt te verwerken en nu maar hopen dat hij heel blijft. Ik had nl. – in mijn blinde vertrouwen, overigens gedeeld door de dealer – geen reserve meegenomen en onze maten hebben ze hier niet. Riskant dus. Maar het geluk was aan onze zijde. We ontmoetten de heer de Vries en zijn vrouw uit Uithoorn, ook fietsend en met 2 reserve buitenbanden in hun bagage. Zij wilden er wel een afstaan, hun 4 maandse reis zat er op een paar dagen na toch op. De maataanduiding op de band is anders dan op mijn huidige banden, maar een check bij de dealer (Skype is easy) stelde me gerust, hij moet passen. Ik rijd intussen nog steeds met de oude banden en heb de reserve in de bagage.

Inmiddels toch weer een lekke band gehad. De andere band. Er zat een doorn in. De fietsenmaker heeft samen met zijn knecht, een drevel en een tang de doorn door de "ondoordringbare" laag moeten trekken, dat was nog een heel karwei. Die laag werkt dus wel, maar niet helemaal perfect meer kennelijk. Ik rijd nu met een hobbel in de achter- en een slinger in de voorband. Hopelijk houden ze het nog ruim 1000 kms vol, want we willen wel Hanoi halen.

De fietsen beginnen er toch wat moeite mee te krijgen. Al in China liet mijn leren zadeldek los van het frame eronder. Met duck-tape zit dat nog steeds op zijn plaats. Beide bagagedragers hebben beugels om de tassen van de spaken weg te houden. Al de lassen zijn gebroken of los gescheurd. Met kabelbinders (tie-wraps) heb ik de boel weer vastgemaakt en het werkt. Gistermorgen zag ik dat een beugel van het click-systeem van mijn stuurtasje gescheurd was, om daar een echte breuk te voorkomen heb ik dunne ijzerdraad gebruikt. Make-shift bikes. We hopen dat we er nog een maandje mee vooruit kunnen.

Even terug over Cambodja. Tijdens ons verblijf daar heb ik het boek "Cambodia, report from a stricken country" van Henry Kamm gelezen. De schrijver was correspondent van The New York Times in Indochina van eind zestiger tot eind negentiger jaren. Hij heeft meerdere malen met alle politieke leiders uit de regio gesproken, ook met de leiders van het Pol Pot regime. Hij is bekroond met de Pullitzer prijs voor een aantal van zijn artikelen. Door dit te lezen en ook door te kijken en met de mensen te spreken krijg je een beetje een beeld van de situatie in het land, of in ieder geval vermoedens daarover.
Toen we Cambodia in het noorden binnen fietsten verwachtten we jungle. Niet dus, eindeloze gebieden met hoog struikgewas, geen woudreuzen e.d. De hoofdweg waarop we reden was pas in 2007 verhard, voor die tijd was het een voor fietsen onbegaanbaar pad, daarvan getuigen o.a. verslagen en weblogs op het internet. We zagen een onwaarschijnlijk groot aantal peperdure Lexussen en bakbeesten van Landcruisers. Nergens langs de weg haden de huizen (hutten) electriciteit, alleen in de bebouwde kommen van de grotere plaatsen was dat wel het geval. Dan lees ik dat na de UN-verkiezingen in 1992 er 2 eerste ministers benoemd zijn. Het parlement zou 3 x 3 maanden moeten vergaderen gedurende het eerste jaar na de verkiezingen, het heeft 10 dagen vergaderd. Er zijn dat jaar 2 wetten aangenomen. Iemand sprak van een wetteloos land, dat kun je zo ongeveer letterlijk nemen, lijkt het. Ergens in de jaren negentig hebben de beide 1ste ministers gezamenlijk, buiten medeweten van de rest van de regering en het parlement, in nauw overleg met de Thaise eerste minister (Thaksim, weleens van gehoord?) besloten dat de enig toegestane hout exporteur in het land het ministerie van Defensie mocht zijn. Stel je dat in een West-Europees land eens voor. De ene eerste minister is nu koning, de andere, een ex-Khmer rouge officier, is nog steeds 1ste minister.  Iemand zei ooit eens tegen ons dat de mannen in de Lexussen vooral militairen zijn. Het land is kaal gekapt, er zijn nauwelijks wegen, maar we kunnen lekker patsen in onze oversized 4-wheel drives. In Phnom Penh blokkeren ze elk trottoir.
Collega Thaksim in Thailand kon er ook wat van. Gedurende zijn bewind kwam de mobile telefonie op. Hij heeft de belangrijkste concessies mbt telecom-netwerken verleend aan een bedrijf dat eigendom is van…. zijn vrouw. Echt waar. De man is miljardair geworden, leeft als banneling met een veroordeling aan zijn broek, zijn partij was middelpunt van de onlusten onlangs in Bangkok en werd verboden, hij is nog een tijdje eigenaar geweest van FC Manchester City.
Het Engelse woord voor iemand die voor de publieke zaak werkt is: civil servant. Dienaar van de burger. Deze heren draaien het om.
Roverhoofdmannen.

Op 1 oktober 2008 zagen we na 3 jaar de Mekong weer terug, niet heel ver van haar bronnen. We bevonden ons in het uiterste noorden van de Chinese provincie Yunnan op het Tibetaanse plateau op een hoogte van 3200 meter. De rivier verscheen plotseling. Toen we op een hoog bergweggetje uit een piepklein tunneltje kwamen lag ze daar, 1000 meter onder ons, te razen in een kloof.

Op 24 januari 2009 namen we afscheid van de rivier. We waren in elkaars gezelschap geweest gedurende 4 maanden en een week, waarin we ca. 5700 kilometer afgelegd hebben. De rivier was niet altijd heel dichtbij omdat we om allerlei redenen omwegen en uitstappen gemakt hebben. Heel ver weg was ze nooit en vele kilometers reden we langs haar boorden. In de Vietnamese stad My Tho, gelegen aan de meest noordelijke mondingsarm van de rivier, hebben we een boot gecharterd  (samen met Paul en Els) om ons eerst een eind richting zee te brengen, waar we echt afscheid van de rivier hebben genomen. Dat zit er op! Het bootje bracht ons via enkele binnenwateren verder naar Saigon.

This is a dangerous statement since our friend George W. Bush’s performance on the aircraft carrier off the Iraq coast. And similar to his case our case is not finished yet.
What we have accomplished is the "Down the Mekong" tour. On Sept. 16th 2008 we set out from Amsterdam airport and disembarked in Kunming, China one day later. From there we bussed to Dali, from where we started our bike tour. We rode to the very north of the province of Yunnan and on Oct. 1st we encountered the Mekong river for the first time this trip (we had seen the Mekong a lot 3 years ago). It was a spectacular encounter: we were riding on a narrow mountain road from Decqin at an altitude of 3200 meters and immediately after we passed a short little tunnel we could see the river raging through a gorge, over 1000 meters below us. Since then we rode along the river, left it because there were border crossings to be passed, or no roads near it or just because we wanted to see interesting sites away from the Mekong. But all the time the river was our lead. We rode 2000 kms through Yunnan, then app. the same distance through Laos, then we went into Cambodia and after 5700 kms we considered the task fulfilled and said goodbye to the grand river in the Vietnamese town of My Tho, situated on the most northern branches of the mouth of the Mekong, Cua Tieu and Cua Dai, and some 50 kms from the South Chinese sea. There, on Jan. 24th 2009, we got on a boat and sailed down Cua Tieu in the direction of the sea. We didn’t reach the sea as a matter of fact, we turned north some 20 kms from it in order to reach Saigon by water. But on Cua Tieu we considered our Mekong mission accomplished. (The picture will follow in the Dutch language entry following soon).
What willcome after this accomplishment? We still have some time left before heading back home. Therefore we decided not to fly back from Saigon, but to ride on to Hanoi and return from there.

In Cambodja liggen de rijstvelden er leeg en dor bij. De laatste oogst is in november-december geweest en men heeft ons verteld dat in augustus weer geplant wordt. We verbazen ons erover dat deze vruchtbare grond een maand of acht ongebruikt blijft. Het is dan wel droge tijd, maar het land is laag en vlak en de waterstand is zo hoog dat ook nu nog sommige velden onder water staan. Waarom gaat de Cambodjaanse boer niet het veld op om een extra oogst binnen te halen? Is het de cultuur: laat maar zitten, het is goed zo. Dit is wel een clich’e beeld van de Cambodjaan. Of is het de (prijs)politiek, gedwongen afname o.i.d. Of ligt het aan de verwoestingen door de Khmer rouge, die veel van de infrastructuur van de irrigatiesystemen vernield heeft. Ook de sociale systemen die nodig zijn om een irrigatiesysteem te beheren zijn toen weggevaagd, alsmede de kennis daaromtrent. Het is echter 30 jaar geleden dat hier een einde aan kwam, dus tijd genoeg voor herstel, zou je zeggen.

Met deze vragen in ons hoofd reden we Vietnam in, en inderdaad: hier zijn de velden groen en groeit de rijst. De omstandigheden qua klimaat, grond en water lijken ons dezelfde. Dus zitten we tot op heden met de vraag: waarom hier wel en daar niet?

Verschillen in beeld:

Eveline nadert na 12 km zandweg de Cambodjaanse grenspost, een verzameling houten hokjes een vlag en een kromme scheefhangende slagboom 

200 meter verder, de Vietnamese grenspost 

Rijstveld in Cambodja 

Rijstveld in Vietnam