Woensdag zijn we Bucaramanga uitgefietst. Een heel lieflijk landschap. Aanvankelijk licht glooiend langs de Rionegro. Maar het werd steeds bergachtiger. We fietsten 101 km, waarvan 1100 meter stijging. Zwaar, maar mooi. Prachtige bomen- en bloemrijke valleien met lieve riviertjes, veel groen en aardige mensen. Overnachting in San Alberto in een motelachtig hotel met airco. Simpel, maar schoon en goed.
De dagen daarna zijn ongelooflijk zwaar. We rijden het berggebied uit, hoewel de uitlopers gemene steile hellingen kunnen hebben. Zodra het landschap platter wordt, is er minder schaduw van bomen. En de zon staat onophoudelijk aan een wolkeloze blauwe hemel. We fietsen langs savannah’s, groene of goudgele uitgestrekte grasvelden met hier en daar boomgroepen. Mooi, maar op den duur een beetje saai. Er zitten veel vogels. Vanochtend zagen we een hele kolonie witte reigers bezig met een bad. We hebben ons dagritme aangepast, want na 13.00 uur wordt het eigenlijk te heet om te fietsen. We staan om 05.00 uur op zodat we om 5.45 op de fiets zitten en om 12.00 uur al de nodige kilometers achter de rug hebben. Dat bevalt goed. Om 8.30 uur is het soms ook al 30 C, maar het blijkt dan beter uit te houden dan later in de middag. We hadden ons niet gerealiseerd dat het hier zo heet zou zijn. Dit staat ook niet in onze reisgidsen, maar het gebied waar we nu doorheen fietsen wordt sowieso niet genoemd, omdat het niet toeristisch is. Veel toeristen vliegen van Bogota naar Cartagena, om van daar uit de kust te bezoeken. De fietsroutes die we van andere fietsers hebben geraadpleegd gingen ook bijna allemaal vanaf Cartagena richting Bogota en zij repten niet over hitte. Maar genoeg daarover. Vandaag hadden we een korte route (51 km) en waren om 11.00 uur al in Bosconia, waar we willen blijven, omdat doorrijden een probleem zou kunnen geven met hotels en Bosconia mooi ligt ten opzichte van St. Marta aan de kust, waar we binnen twee dagen kunnen zijn en weer wat langer willen blijven.
Er zijn genoeg hotels, of residencia’s of hospedajes. De laatste twee zijn eenvoudige verblijfplaatsen. Een kamer met bed en douche en in deze streek wel steeds met airco. Geen kast, of hangers om iets aan op te hangen. Hooguit een spijker. Tot nu toe waren deze verblijven steeds schoon. Nu zitten we in een luxe onderkomen. Grote kamer, luxe badkamer, fijne zitjes buiten de kamer, een zwembad enz. $90.000 (Colombiaanse peso’s) = €30,–. Duur voor onze doen hier in Colombia.
De mensen blijven onverminderd aardig en geinteresseerd. Ze vragen hoe wij Colombia vinden en of we ons veilig voelen. Vanochtend vertelde een praatgrage man, dat ze zich sinds 4 jaar weer gerust voelen als ze gaan slapen.
Bij een andere stop kregen we, na wat gepraat over de kinderen en taal, een flesje Pepsi en twee pakjes met koekjes mee voor onderweg.
Onderweg zien we veel heel eenvoudige huisjes/hutjes en bij de grotere steden krottenwijken. Er blijkt zeker de nodige armoede te zijn en een grote groep redt het met beperkte en heel eenvoudige middelen.
Geschiedenis en demografie in een notedop:
Ik moet bekennen dat ik mezelf daarin nu pas heb verdiept. Ik probeer thuis wel te lezen over het land en de geschiedenis, maar ik raak pas echt geboeid als ik er eenmaal ben. Ik herken dan wat er wordt geschreven, het is dichtbij.
Nu dan: Colombia bestrijkt qua oppervlakte 2x Frankrijk. Het telt 43.6 miljoen inwoners. De oorspronkelijke bewoners zijn verschillende indianenstammen. Een vriend van Columbus, Alfonso de Ojeda zette als eerste Europeaan voet aan land in Colombia. De Spanjaarden behielden de macht tot 1819. De bevolking werd door hun komst multiraciaal. Zij verhandelden slaven uit Afrika voor werk in de mijnen en op de plantages. Uiteraard vermengden de groepen zich. Er kwamen mulattos: menging van Europeanen en Afrikanen, mestizas, een vermenging van Europeanen en Indianen, en zambas, een vermenging van Afrikanen en Indianen.
In 1819 bevrijdde Bolivar zogenaamd Groot Colombia van de Spanjaarden.
Groot Colombia redde het niet en werd weer opgesplitst. Colombia werd een republiek. Dit ontaardde weer in grootgrondbezit, ongelijkheid in inkomens en armoede en uitbuiting. In de 60’er jaren ontstonden protestpartijen, zowel aan rechter- als aan linkerzijde. De FARC was de grootste ideologisch en marxistisch georiënteerde vrijheidsbeweging en de grote schrijver en Nobelprijswinnaar Marquez sympathiseerde met hen, toen zij nog het beste met Colombia voorhadden. Jammer genoeg heeft de FARC zich ontwikkeld tot een terroristische beweging, die zich inlaat met de drugsmaffia, of beter zelf de drugsmaffia is en niet schroomt mensen onder druk te zetten, te doden, van hun land te verjagen enz. Zij heeft de geloofwaardigheid van de bevolking verspeeld. De bevolking is blij met Uribe, die een eind maakte aan deze terreur. Van de FARC is niet veel meer over gebleven.
De zoveelste verwording van een ideaal. Geloof wordt macht en macht corrumpeert. ‘ Don’t follow leaders’ zei Bob Dylan.
Eveline