Visit to the Menghai Tea Garden

Geplaatst op door juni 28, 2011

After being dropped of the bus and left in the pouring rain in Menghai we booked in the Nam Men Hotel in the center. We were checked in by two young receptionists, with whom we could communicate in English reasonably. We inquired about some sights that – according the information in the " Bradt" – would be worth while visiting the next day, and how we could go there by bike. It took some time before things were clear, but in the end they suggested that they would go with us, by bike! Not really beleiving that we had understood each other we agreed to meet in the lobby 10 o’clock in the morning. When we entered the lobby they were there waiting for us, not in their uniforms this time. And some minutes later we were off to the Tea demonstration garden, which appeared to be located some 7 kms outside the town. This region is extremely fit for tea cultivation, and many varieties are grown here. Everywhere you go you’ll see tea trees (bushes) on the slopes of the mountains. The world famous – in China – Pu’er tea is probably the most important species here.

We were 5 alltogether: Dai Xiao Fang, 20 years of age, was riding on the rear seat on het boy friend’s bike, Chen Jin Xiu, 18, was leading the group, and the two of us. The Tea garden is a huge terrain with a 7 km long road (they said) through tea plantations, different varieties with explanations on signs along the road. The route passes various pavillions, in each of which another minority people demonstrates another kind of tea and lets you have a taste. We spent hours in then garden and we drank huge quantities of tea, some very strong ones among them. We also saw how tea is picked, roasted, dried and pressed in cakes for transport and selling. The effort and research for improvement of the tea cultivation is impressive. A comparison with how serious people can be about wine is justified here. We concluded our educational and entertaing visit with a visit to a local monastry and a traditional Dai-lunch. We had a lovely day among the 5 of us and we are very grateful to Chen and especially Dai, who will be a very good tourist guide in the future, as we beleive.

For Chen and Dai there was work to do at 19.00: they were scheduled for the night shift at the reception desk.

Chen leading the groupP1020282

Dai and her boyfriendP1020281

P1020280

The entrance of the tea gardenP1020283

A dance is performed while we are tasting the teaP1020285

P1020287

Eveline as a happy teapicker. Cyril, from Montpellier, seems to be a bit criticalP1020290

The freshly picked tea is being roasted. Again Cyril is watching closely. No wonder, since he started his own little tea business just a few months agoP1020292

Highway 214: bougeainville route

Geplaatst op door juni 28, 2011

We have been on road 214 for som 800 kms now. All along this road – that is the renewed parts of it – bougeainvilles have been planted on both sides at a distance of som 2 or meters from each other, only interrupted when there is a yard, a side path or something like that. Most of them are still small, app. 1 meter high or less. But in some years they will be 3 times as big and show there deep coloured flowers to the travellers. As I had nothing much else to do during the cycling I tried to make a calculation how many bougeainvilles must have been planted on the stretch we did. My guess is that we have been cycling between two rows of 3.5 – to 500.000 bougeainvilles each. I must say that already now the views are breathtaking, how will it be when all these plants have grown to their full length? Is going to be fantastic I suppose.

P1020296

Cycling in Yunnan: from Lincang to Jinghong via highway 214

Geplaatst op door juni 28, 2011

Don’t do it, it’s impossible. And we think that this will remain so for some years to come. The right option should be to turn left 42 kms south of Lincang and follow road 323 to Pu’er and Simao.

(The above paragraph has to be corrected. Two months later we met Bjorn from Sweden. He told us that het had done this very route by bike three years ago. We believe him, since we witnessed what he did in southern Laos, this guy is not afraid to try something new). He rode the direct connection between Attapeu and route 13 near Champassak; highway 18. This road is well indicated on the map, but not more then a single track in the middle.)

Following the proudly announced national highway 214 you’ll find out that near Shihuiyao (120 kms south of Lincang) the road changes into a very mountainous cobblestone, gravel and mud road and that only some 15 kms before Lancang the road will be paved again. Leaving Lancang the same will happen after 20 kms, you’ll thud and bounce up a high and steep mountain again. After crossing a pass you’ll find the 214 back again, but under construction. In our case, as buspassengers, this meant that we stood in the red mud for hours, waiting untill again another bus or car was dug out of the clay and we could proceed again for a couple of hundred meters. It was a weird busride and our respect for our young and cheerful driver was great. Impossible and hairrazing stunts he performed with his 18-seater busIn Menghai, in the Xishuanbanna plain, we got of the bus. All in all we had – in 2 stages – covered app. 390 kms by bus in some 15 hours. The rides were spectacular and there was never a dull moment though.

From Menghai to Jinghong the road is perfect again. Again we learned that you cannot trust maps here. The national highway 214 is nicely indicated on both our Nelles and Chinese maps, but for some 400 kms it is still the narrow and bouncing historic mountain road and for half of this stretch it nearly doesn’t exist at all.

Cycling in Yunnan: Da Li to Lincang

Geplaatst op door juni 28, 2011

From Dali we cycled south to new Dali (Xiaguan). The second crossing over the bridge we turned left in the direction of the airport and Kunming. This is road 320. This we followed over 30 kms, a very wide, 8- and 6-lane dual carriageway. A couple of times Mu Di was indicated, our intended goal of the day. Finding our way appeared unexpectedly easier than we thought, since my Garmin Colorado (GPS) helped a lot. As I mentioned before it has only been charged with the World Wide Base map, a very generic programme giving only main roads, dome cities and shades for altitudes. Now we were very happy to note that the roads we are using occur in the gps, and as our exact position is visible on the screen, we can see if we are on the right road or not. Very convenient, since we cannot read any road signs or what. Road 320 turned into a normal 2-lane road and we had to cross a pass and climb 600 mtrs. Later we turned right on road 214 and after over 80 kms we reached Mu Di, where we were escorted by a policeman on his motorbike to a very good hotel. The second day we took the 214 again and reached Nanjian after 40 kms. After a lunch in a muslim-run restaurant we continued on the G214. Without knowing this, this is a new road that is not on both our Nelles (edition 2007) or our Chinese map. So when we thought we should have rreached a place where we could find a bed for the night, this came out. A policeman told us that after 15 kms there would be accommodation. Indeed, in a durty little town (Gongang or near this place) with many muslim people in the streets, we found a surprisingly new, nice and clean little hotel with the kindest people possible. Luck seems to be on our side. But again we had covered over 80 kms and 1000 meters climbing. As the road is new and made for cars, the slopes are gentle, never more than 5%, but they have a length of 15 to 30 kms. In the end you get tired and fed up.

The third day we had our second meeting with the Mekong. Via a big suspension bridge we crossed the river where it is a reservoir a hydro-elctric power plant. After this another long climb and 0ver 700 meters climb. We reached Yun Xian after agian almost 80 kms. We were beginning to think that this was a bit much….

The 4th day we took the 214 again, and again we had to climb, alltogether over 1100 meters. And again we covered app. 80 kms before we reached Lincang, where we are now. We decided to take a day’s rest, since we needed that. In 4 days we’ve cycled app. a quarter of the distance to the Lao border. It need not necessarely go this fast!

Lincang is a very strange city, wide avenues with huge buildings. It reminds me a bit of Surgut in Siberia. We stayed in a very lousy hotel, with cery lousy staff. Opposite of our street is a very big and posh hotel, a building like a cathedral. The basiliek van Oudenbosch would look small compared to it. That’s probably why we were not taken to this one by the kind girl that helped us find one. This morning, trying to find someone who can talk to us (I mean speaks English) we walked into this hotel to see if we would be lucky there. The staff was friendly, but no English. But then we were adressed by a English speaking young man, who appeared to work fro Philips medical equipment. After that things were settled very quickly: we booked over tho this hotel (very posh: 170 Yuan for a double room (where everything works!), breakfast included), we had a city plan and we knew the way to the busstation.

Since we are tired of riding up and down big mountains we’ll take a bus and skip a bit of this. Tomorrow we’ll go by bus to Lancang. From there we think to reach Xishuangbanna. There we intend to hang araound for some time in nice towns lika Menghai and Jinghong, before continuing to Laos.

We are more south and at less higher altitudes. Temperatures are a lot higher here, very hot in the afternoon. The rainy season is still not over yet. Again at this moment it’s pouring. During our cycling we didn’t get wet though.

Later (April 2009) the track and profile of this stretch will be added to this blog.

Onze eigen weg

Geplaatst op door juni 28, 2011

Vanaf woensdag gaan we dus helemaal onze eigen weg. 320 km afgelegd in 4 dagen. En niet over vlak terrein, maar gemiddeld zo’n 800 tot 1000 m per dag stijgen. Niet omdat we perse zoveel kilometers willen afleggen, maar omdat er tussendoor geen onderkomen is. Het landschap is adembenemend, hoewel ik dat gisteren niet meer zag moet ik eerlijk zeggen. We hebben dan ook maar een rustdag ingelast. We verblijven in een echt chique hotel, waar een Engels sprekend technicus voor ons korting heeft bedongen. Gisteren durfden we dit hotel niet in, omdat het er zo ‘ niet voor ons’ uitzag. Een nacht in een hotel waar niets deugde, en waar ook iedere uitleg ontbrak, deed ons besluiten naar de receptie van dit hotel te gaan. Daar ontmoetten we de man, die bij Philips blijkt te werken: ontwikkeling van apparatuur voor de radiologie. Eigenlijk wilden we alleen de weg naar het busstation vragen en een internetcafe.  Onze ervaring was zo goed, dat we meteen besloten bij het andere hotel uit te checken en hier weer in te checken. Het bleek niet eens echt duur (met de bedongen korting dan) dus volgende keer schromen we niet meer. We hebben zojuist een bus geboekt om ons een 250 kilometer verder te brengen. Dit wordt dan meer richting grens met Laos en daar is het wat toeristischer en zijn er hopen we meer overnachtingsmogelijkheden. We zijn nu echt al dagen lang de enige westerlingen. Lincang, de stad waar we nu zijn, is wat groter. Jonge mensen krijgen hier engelse les. Dat wil zeggen dat ons om de haverklap gezegd wordt dat we welkom zijn in Lincang en dat ze ons vragen waar we vandaan komen. Heel lief.

Over de communicatie het volgende thema: Vriendelijkheid, gastvrijheid, aardigheid…

Dat is wat we constant ondervinden. Onderweg, waar de taal echt een probleem is, want spreken gaat niet, maar lezen ook niet, hoewel we inmiddels wel proberen vanaf onze Chinese kaart de karakters op de borden langs de weg te herkennen. Daardoor weten we toch ongeveer waar we ergens zijn. Frans zijn Garmin helpt trouwens ook, want de wegen zijn daarop terug te vinden. Ongelooflijk he?

Een paar voorbeelden: Woensdagavond kwamen we aan in Mi Du. Waar vind je dan een hotel als de uithangborden niets zeggen? We klampten een politie-agent aan, die in karakters ging opschrijven hoe we moesten rijden. Uit onze hulpeloze blikken maakte hij op, dat we dit niet konden lezen. Hij pakte zijn motor en bracht ons tot in het keurige hotel. Toen we net onder de douche vandaan kwamen belde het kamermeisje al. De poltitie kwam voor controle. Ze wisten natuurlijk dat wij er waren en ze waren volgens ons gewoon nieuwsgierig. Ze moesten er zelf om lachen. Het liep allemaal heel geanimeerd.

Donderdag leken we aanvankelijk pech te hebben met de plaats waar we een onderkomen zochten. Het was een vies, ongeplaveid dorp, veel moslims, die niet echt toeschietelijk waren. We verwachtten het ergste. Maar wat vonden we aan de rand van het dorp? Een nieuw, heel schoon, hotel met een keurig restaurantje er bij. Heel aardige mensen, die alles probeerden om het ons naar de zin te maken. Ze zorgden dat er een Engels sprekende jongeman uit het dorp kwam, die als intermediair fungeerde. De airco op onze kamer lekte en prompt stonden er 5 mensen om ons heen om ons te verhuizen naar een andere kamer. Het beste tafeltje buiten in de tuin werd voor ons vrijgemaakt en er kwam een extra verrassing van de eigenaresse, ook de kok.

Ook onderweg maken we dingen mee. Mensen die stoppen en met ons op de foto willen. Vrijdag, midden in een steile klim, stopte er een chique auto. Er kwam een man uit: een foto dachten wij, maar nee, hij gaf ieder van ons een flesje water en een flesje groene thee. Na ons dankjewel reed hij door. Gewoon aardig en volkomen belangeloos. In kan nog wel even doorgaan, maar wij zeggen het dagelijks tegen elkaar: Echt heel aardige mensen, de Chinezen die we hier tegenkomen.

Architectuur: Het lijkt of we de traditionele huizenbouw enigszins achter ons hebben gelaten. Die Bai-huizen zijn mooi. Meestal twee verdiepingen, een ommuurde binnentuin en een overkapping rondom de binnentuin, een soort veranda, waar je uit de zon kunt zitten. De toegang wordt bepaald door een mooie poort. De binnentuin ligt weliswaar vaak vol maiskolven of rijstkorrels om te laten drogen. Soms ook is er een vrachtwagentje gestald, lopen er kippen rond en is het een beetje een rotzooitje, maar soms zien we ook een ‘courtyard’ met mooite potten vol planten en een leuk zitje. De huizen die we nu meer zien zijn smal en hoog, met grote balcons. Doen ons denken aan de huizenbouw in Noord-Vietnam. Niet echt karakteristiek.

Eveline

Nog een paar

Geplaatst op door juni 28, 2011

efferustenP1020186

de courtyard van het Shaxi guesthouseP1020245

Shelly op de thee in het guesthouse in Shaxi. Xiao bleef maar thee maken, hij schonk het eerst over (!) de potjes en daarna pas erin. Pu’er thee is de sjiekste thee van ChinaP1020254

Tenslotte kwam het in deze minuscule kopjes. Sommige mensen schijnen er slecht van te kunnen slapenP1020252

The bakery no88

Geplaatst op door juni 28, 2011

We hebben in Dali een paar maal lekker ontbeten in een koffiebar, die gedreven wordt door een Duitse mevrouw, Karine, met haar lokaal personeel. Ze heeft allerlei soorten koffie en dito brood, in deze regionen absoluut niet gewoon.Eveline’s favoriet was duidelijk het volkoren (whole wheat) brood met yak-kaas. Karine woont al een tijdje hier en geeft graag advies als je dat nodig hebt. En dat laatste is in deze regionen weer wel gewoon.

Je vindt de koffiebar in Bo Ai street, nr 88, op het net http://www.bakery88.com/portal/index.php

In tweede poging:visa verlengd

Geplaatst op door juni 28, 2011

In zonnig weer fietsten we deze morgen naar de (of het) PSB, het kantoor waar men visa kan verlengen. 12 km heen, om te horen dat het gesloten was en om 14.30 weer open zou gaan. Later met de bus teruggekeerd en in een prachtig gebouw, marmeren vloeren en sculpturen, werden we zeer vriendelijk en effici:ent geholpen door een goed Engels sprekende employee. De apparatuur was up-to-date, we werden met de webcam in het electronisch formulier vastgelegd. Voor 160 Yuan p.p. waren we klaar.

Morgen vertrekken we dus voor onze lange tocht naat de Laotiaanse grens. We hebben er een maand voor, we hopen er ietsje korter over te doen. Het eerste deel lijkt niet zo interressant, het laatste deel moet heel mooi zijn.

De regentijd heeft er – net als vorig jaar – een maandje extra bij genomen. In de middag, nu dus, regent het behoorlijk. Hopelijk houden wij het de komende dagen droog, zoals dat nu toe op onze fietsdagen steeds geweest is. We hadden het nog zo zorgvuldig gepland. De opwarming van de aarde lijkt hier dus ook zijn effecten te hebben.

Terug in Dali

Geplaatst op door juni 28, 2011

Shaxi was erg leuk. ’s Avonds nodigde Xiao, de manager,het echtpaar van de coffeeshop, waar we eerder een heerlijke cappucino en Yunnan coffee hadden genoten en een jonge vrouw met de Engelse naam Shelly uit voor een theeceremonie. Nou, dat werd een hele avond Pu’er thee drinken uit piepkleine kopjes, vergezeld van een door de moeder van de manager eigengebrouwde brandewijn. Ik ben niet zo’n theemens en aan het eind van de avond kon ik werkelijk geen thee meer zien. Xiao bleef maar water koken.. Maar het werd een genoeglijke avond met heel veel discussie over China, Europa en Amerika, onze energiebronnen, de kredietcrisis, de verschillen in cultuur enz.

Vanaf Shaxi zouden we via een alternatieve route naar Eryuan en van daar naar Dali. Over die alternatieve route is heel wat discussie gevoerd tussen het echtpaar, Shelly en Frans. Kaarten erbij, maar het bleef onduidelijk of het door ons gekozen alternatief wel mogelijk zou zijn. Na een stukje uitproberen op de alternatieve route, besloten we deze toch maar niet te nemen. Het was een soort kinderkoppenweg, heel steil en dat met onze bepakking. De andere weg is mooi asfalt door een prachtig dal, dus dat zou het worden. Het viel uiteindelijk tegen. Het was veel verder dan we dachten en was erg bergachtig. Wel mooi. Een landslide zorgde voor dikke kleiklonten op onze fietsen. De remblokjes waren niet meer zichtbaar en in een rivierstroompje hebben we de banden afgespoeld, want ze waren twee x zo dik geworden door de klei-aanwas en dat rijdt zwaar.

Na 50 km waren we bij de afslag waar we de grote berg over zouden moeten en toen waren we moe. Een Engels sprekend meisje, dat ons werkelijk aanklampte om Engels met ons te kunnen spreken en ons meteen tot oom en tante bombardeerde, raadde ons aan de bus te nemen. Gelukkig hebben we die raad aangenomen, want het werd een twee uur durende busrit, meer dan 1000 m stijgen over een 50 km lange keienweg. Dat hadden we die dag niet meer gehaald.

Een luxe hotel die nacht en een licht tochtje gisteren bracht ons terug in Dali, waar we in het ons al bekende guesthouse een paar dagen bijkomen. Frans heeft onze fietsen opgepoetst en de kettingen gesmeerd en ze zien er weer prachtig uit. Ik heb het boek over de familie Meijer uit en teruggestuurd naar Nederland, samen met onze routeboekjes van China. We gaan het, als we morgen ons visum verlengd krijgen, weer op eigen houtje uitproberen. Intussen zijn we daar wat geruster op. Er komt altijd wel weer een oplossing.

Het is mogelijk dat we de komende weken weinig internetmogelijkheden hebben. We melden ons wel weer zodra we kunnen.

Eveline