Effe fietsen – The world on a bike

A round tour in south Laos crossing the Bolaven plateau to and fro and reaching as far as Attapeu, which was right in the center of the Ho Chi Min Trail during the second Indochina war, better known to most of us as the Vietnam war.
Total distance 320 kms of cycling, wereturned from Attapeu to Thateng by local bus.
We did it in 7 stages.
1st: From Pakse to That Fane alt app. 950 m. Beautiful bungalow resort near the That Fane waterfalls. 39 kms, 857 vertical meters.
2nd: To Thateng. A third world little town at alt. 871 mtrs, we had to pass over alt. 1305. app. 400 vertical meters.
3rd: To Tavivan Bungalows at the Hua Khon waterfalls, alt 134 m.  67 kms downhill, except for one little mean climb near the end. First to Sekong, another place that was completely wiped out by American bombs during the early seventies. Visited the office and small exhibition of the UXO-group working in that district. Still clearing the area from uxo (=unexploded ordnance). Very interesting discussions with the friendly staff there. Then some 20 kms more to the little village og Ban Hua Khon, just after a bridge. Some makeshift signs along the road, but after app. 300 mtrs dirt and cobblestones there are the bungalows on the riverside. The rear wall towards the falls is open to rhe falls. A bit shabby but awfully nice. Good restaurant, English speaking owners and plans to renew the bungalows. We felt perfectly happy as it was.
4th: To Attapeu, 55 kms, alt 115.. A dusty wide strechted little town with not much to do. UXO-office, jungle-trekkings posible, as well as boat trips on th Sekong river. A new bridge leads to the Vietnam border.
5th: 8-00 o’clock bus to Thateng. Very slow but nice ride, with lots of stops and loading of baskets to be sold at the Pakse market. From Thateng to That Lo waterfalls, alt. 368. 27 kms,  20 of which dirt road with some steep and tricky downhills. Cover yourself, there is car traffic, so everything will be red from the dust. Or muddy in the rainy season I suppose. Nice guesthouses on the falls, some with perfect bungalows, good restaurants etc.
6th: To Tadxe Peshuan, alt. 89, dist. 55 kms, 366 vert. meters.Very beautiful resort at the falls. Very beautiful and romantic bungalows on the river bank, one in a tree. Pricy (1000 baht), but ok as far as the bungalows are concerned. The restaurant, though very beautiful, had a very limited menu and was way too expensive.
7th: From That Pa Suam (Lao name) to the junction of route 13, app. 25 kms. From there one can go straight on and return to Pakse, we turned south towards Champassak
A very quiet place near Wat Phou, a historic place very importatnt for the Lao.

Van Attapeu zijn we met de bus teruggegaan naar Thateng, waar we van ons routeboekje waren afgeweken. Die bus heeft echt een regionale functie. Er zijn diverse stops, waar spullen worden opgehaald, die op de markt moeten worden verkocht. En er zijn stops, waar de chauffeur luid toetert om te waarschuwen dat hij er is en dan komen ze aanrennen met hun manden, of grote zakken. Verder gaat de chauffeur zorgvuldig om met onze fietsen en toen hij een rondje op mijn fiets mocht (die van Frans was te groot voor hem) glunderde hij. Hij kwam uitgebreid afscheid nemen: ik ga mijn weg, zoals ook jullie jullie weg vervolgen..

We hebben een aantal mooie dagen doorgebracht op de Bolavenhoogvlakte. We fietsten door de koffie- en bananenplantages, langs klaterende watervallen en hebben overnacht in pittoreske bungalowtjes. Het was genieten. Na het afscheid van Paul en Els uit Oirschot: wij wilden Attapeu aandoen en dat zit niet in hun route, hebben we het advies gevolgd van een ontmoeting met een Engelse fietser: als je geinteresseerd bent in de Vietnamoorlog en alles wat daarnaast nog aan strijd binnen Laos plaatsvond, moet je zeker naar Attapeu gaan. De weg erheen is erg mooi. Dat bleek. We deden eerst Sekong aan, waar een vestiging van UXO is, een organisatie die Unexploded ordnance opruimt. We werden uitgebreid te woord gestaan door de technisch deskundige en de goed Engels sprekende administrateur. Daarna togen we verder richting Attapeu. Een fietsend Frans echtpaar adviseerde ons te overnachten bij Tat Hua Khon, ofwel de human head Waterfall. Dat werd een cadeautje. Een leuk bamboohuisje, met toilet en koude douche, pal tegenover de waterval. We ontdekken steeds weer hoe waardevol de ervaringen van andere mensen zijn. Macabere bijkomstigheid: het volksverhaal luidt dat Japanners tijdens de oorlog dozijnen Lao partizanen onthoofdden en in de waterval gooiden. Anderen beweren weer dat het Franse hoofden waren. We hebben er niet wakker van gelegen.

De stad Attapeu, in het wilde oosten van Laos, omdat het grensgebied is met Cambodja en Vietnam en er luipaarden en tijgers voorkomen. Die laatsten hebben we niet gezien.Wel dat het een heel afgelegen gebied is, waar de bevolking echt arm is. De markt is een derde wereldmarkt. In het stof worden groenten, fruit, vlees en vis verkocht. Wij vinden het pittoresk te overnachten in een bamboohuisje, waar je door de spleten naar buiten kijkt, maar deze mensen wonen daar ook vaak echt in met hun gezin, en dan zonder douche. Koken doen ze buiten op hun hurken op een houtskoolvuurtje. En dit gebied is dan ook nog hevig getroffen tijdens de Vietnamoorlog. Het was een kruispunt in de Ho-Chi-Minhroute, waarlangsa Noord-Vietnamese troepen de Zuid-Vietnamezen bevoorraadden. door deze wetenschap krijg je nog meer mededogen met de armoede van deze mensen. Ze zijn echter ontzettend vorlijk en aardig tegen ons.

Hoewel dit niet vanzelf ging, zijn we vandaag toch weer in Laos gearriveerd. Na een paar leuke dagen in Khong Chiam, gelegen aan de tweekleurenrivier, zo genoemd omdat de Mekong en  de Mun hier met hun verschillende kleuren samenkomen, besloten niet in Thailand te blijven. We waren van plan naar de Preah Viheartempel te fietsen. Deze ligt op de grens van Thailand en Cambodja, maar officieel (na een uitspraak van het internationale gerechtshof van 1963) op Cambodjaans grondgebied. Die uitspraak zegt al dat er strijd over was. En is blijkt nu. We hadden in Nederland al gehoord, dat Thailand het eigendomsrecht opeist en dat er militaire schermutselingen waren. Thaise mensen aan wie we vroegen of we er heen zouden kunnen, zeiden ons dat er niets meer aan de hand is. Els en Paul, het fietsechtpaar uit Oirschot, met wie we een paar leuke dagdelen in Khong Chiam doorbrachten, hebben van Asian Way of Life echter het advies gekregen er niet heen te gaan, omdat het gehele gebied bezet is door militairen. Eigenlijk wel een opluchting. We kunnen dus zonder gewetensbezwaren dit minder interessante deel van Thailand verlaten.

Gisteren hebben we nog een bezoek gebracht aan het Phae Tham nationaal park. Er zijn daar 3000 jaar oude rotstekeningen te zien en het park ligt hoog boven de Mekong op een rotsplateau met weer een prachtig uitzicht over de rivier. En vanochtend dus op naar de grens. Dat was even spannend. Nadat we een uitreisstempel van de Thaise douane hadden ontvangen en onze formulieren voor een visum voor Laos met onze paspoorten hadden ingeleverd en betaald, werden we apart in een kamer geroepen. ‘ There is a little problem’. Wat bleek: bij onze uitreis uit Laos eind november is de douane vergeten een uitreisstempel in ons paspoort te plaatsen. Frans was zo slim ons bonnetje met bewijs, dat we betaald hadden voor de Friendshipbridge (nodig om Laos te kunnen verlaten) te bewaren. Hij vond het al vreemd dat we geen stempel kregen en zo door konden, maar ja, de douane zei ons door te gaan.. De douane-ambtenaar begreep, dat het ontbreken van het stempel niet onze fout was en zag aan de stempels van Thailand natuurlijk wel, dat we al die tijd daar zijn geweest, maar ja, dat stempel. Het kostte de nodige telefoontjes en kopieerwerkzaamheden eer we ons nieuwe visum in ons paspoort hadden, maar we zijn inmiddels in Pakse, in Laos. Dit is dus echt bureaucratie: het gaat niet om de realiteit en de verstandelijke overwegingen van de douane-ambtenaar, maar om het dode stempeltje.

Vanuit Pakse gaan we het Bolavenplateau op. Daar komt de heerlijke Laoskoffie vandaan en gaan we mooie watervallen zien. Het zou daar ook koel en ’s nachts zelfs koud zijn. Het is hier erg warm. De afgelopen dagen hadden we steeds een soort mistralwind, een warme droge wind, die ervoor zorgde dat we ’s avonds een trui aan moesten, maar dat lijkt hier weer voorbij.
We hebben er weer zin in.
Eveline

Bestaat toeval? Je weet het op een gegeven moment niet meer. Toen we vorig jaar een fietstocht op Bali, Lombok en Sumbawa maakten ontmoetten we Paul en Els uit Oirschot. Leeftijdgenoten, die nagenoeg dezelfde tocht maakten als wij. We hebben elkaar regelmatig onderweg getroffen en het samenzijn was zeer aangenaam. Ook in Nederland hebben we elkaar nog enkele keren ontmoet. En wat gaat er nu gebeuren?: vandaag nog zullen zij ook hier in Khong Chiam aankomen! Een week of wat geleden kwamen we op de hoogte van hun plannen en nu pakt het zo uit dat we elkaar vandaag hier zullen treffen. Ze zijn wederom op de fiets en het vervolg van hun tocht is weer nagenoeg hetzelfde als onze plannen, dus we gaan op herhaling.