Effe fietsen – The world on a bike

188 flat kms over somewhat bumpy paved roads.

We did it in three stages.

Day 1: Phnom Penh – Takeo. 77 kms over route 2. Flat, nice countryside, once your out of PP’s hectic traffic. Plenty of places to drink or eat. Takeo is a kind of remote place with 2 restaurants (Apsara is the most modern and best) en several guesthouses.

Day 2: Takeo – Kampot. 88 kms via route 3. Similar conditions as the day before. Kampot has a beautiful riverfront with  a number of restaurants aiming at the western traveller. Several good guesthouses. Nice atmosphere, a bit empty and forlorn though.

Day 3: Kampot – Kep. 23 kms via a small paved road. Kep is a peninsula, very quiet but bound to become a touristic hotspot. Nice huesthouses, lots of seafood. Specialty is crab. There is a crab market (tiny place under some palmtrees, where the small fishingboats bring in their catch). In the restaurants and foodstalls crab is always on the menu: try boiled crab with green peppers!

Het onderwijs is hier gratis. Alhoewel: in de ochtend wordt regulier onderwijs gegeven door leerkrachten die zo’n 50 USD per maand verdienen. Dat is te weinig om van te leven. Daarom geven ze ’s middags vaak nog privaat onderwijs, waarvoor ze per leerling 5 USD per maand ontvangen. Maar dat moeten de mensen zelf betalen, dus we vermoeden dat daarvan alleen door bevoorrechte kinderen gebruik wordt gemaakt. De Franse Associatie, waar we op bezoek zijn geweest betaalt voor ‘hun’ kinderen altijd dit private onderwijs, omdat het reguliere onderwijs kwalitatief gezien beneden de maat is. De leerkrachten doen, als ze geen privé-lessen geven, vaak nog ander werk, omdat ze anders onvoldoende geld hebben om van te leven.

Naast het kennisniveau tussen kinderen met alleen regulier onderwijs en regulier-privaat is er dan nog een groep kinderen die helemaal geen onderwijs krijgt. We zien ze met hun ouders naar de markt, of naar het veld trekken om te werken. Cambodja is nog lang geen land van gelijke kansen…

Eveline

Dit bericht is waarschijnlijk alleen interessant voor (oud)Zundertenaren van 50 jaar of ouder.
Het wegdek van rijksweg 3 was gemaakt van wat ik zou noemen ambachtelijk asphalt. Het leek erop of het met de hand gekookt, gekneed en aangebracht was. Erg hobbelig. Naast de weg ligt een strook rode gravel (Alle grond is hier rood). Deze strook bleek vlakker dan de weg zelf. Erop rijdend en het geknisper onder de banden horende mijmerde ik wat weg en toen schoot me dat woord te binnen: koolassiepad. Ja, je mijmert wat af als al meer dan 5000 km gefietst hebt. Ik moest heel erg denken aan de zwarte fietspaden die vroeger in onze geboorteplaats langs de buitenwegen lagen. We meenden dat ze bestonden uit as van verbrande steenkool, misschien uit de gasfabrieken uit de steden of zo. Ik heb bij die andere oudzundertenaar die met me meefietst gecheckt, ze bleek het woord te kennen. Oude herinneringen kwamen op, ik dacht zelfs aan mezelf als klein ventje zittend op een stoeltje bij ‘svader voor op de buis. Of dat kan kloppen, het zou een van mijn vroegste herinnenringen moeten zijn?
Enfin, ik heb vandaag heel wat meters gemaakt op dit rode "koolassiepad", reed best wel lekker.

Na drie dagen in de drukke stad vinden we het wel genoeg. Als voetganger kun je hier geen gebruik maken van de trottoirs. Deze staan namelijk vol met geparkeerde, buitenproportioneel grote, auto’s en brommertjes. Er zitten of liggen mensen, soms zelfs met bed en al, soms hebben mensen er een restaurantje gemaakt, of een winkeltje, of ze hebben er een groot wasrek neergezet, waar ze hun was te drogen hangen. De straatverlichting is slecht, zodat je ’s avonds ook nog eens gevaar loopt jezelf te verstappen door een verzakking in het trottoir, of een omhoogkomende tegel. Dus lopen we op de weg, waar auto’s, brommers, tuk-tuks en fietstaxi’s proberen elkaar niet te raken. Er zijn veel bedelaars en verminkte mensen. Meer dan we elders in Azie hebben gezien. Schuldgevoel koop je wel af door nog maar een dollar voor die man met één arm of één been. En we wennen ook wel aan het verkeerslawaai. Natuurlijk zijn er ook rustiger straten en parken, maar we vinden het niet erg morgen richting kust te fietsen. Daar zijn we na 2 dagen en daar blijven we ook minstens twee dagen. Daarna gaan we richting Mekong Delta in Vietnam. Onze hoteleigenaar heeft een visum van drie maanden voor ons geregeld. Hij belde even met ‘mijn vriend bij de ambassade’ , nam ons paspoort en een paar pasfoto’s mee en de andere dag hadden we het visum. Dat kostte ons weliswaar 105 dollar per persoon, maar we hebben daar nu ook geen zorg meer over. In Battambang hebben we het zelf geprobeerd, maar daar kregen we alleen een visum voor 15 dagen, of we waren ons paspoort minstens drie dagen kwijt en opsturen naar Phnom Penh lag al helemaal niet in het denkvermogen van de ambtenaar. Tot zoverPhnom Pen.

Eveline

293 kms, all over route 5. It took us 3 days.
Day 1: Battambang – Pursat, 107 kms. Flat, good road. Brown rice paddies wih a lot of beuatiful very tall palm trees with perfectly round crowns. Much traffic that drives very fast. It is possible to cut this stage in half, there is accommodation in Muang Russey, at 50 kms.

Day 2: Pursat – Kampomg Chhnang, 95 kms. Similar circumstances. Very nice guesthouse.

Day 3: Kampong Chhnang – Phnom Penh, 91 kms. Same circumstances. Second haslf on a river dike. Very busy traffic, very noisy.

Cars drive very fast. Maybe this is because the roads are straight ans the distances long. This could stimulate fast driving. Buses are among the worst. They are big, have strong engines and come roaring past. When a populated area or slower traffic is to be passed the policy seeems to be to leave the right foot on the accelerator pedal and hold the hand on the horn.

PP is a very busy, very noisy, not very well organised and not very clean city. Lot of development, booming place.